De door de president gesteunde poging om bredere regels vast te stellen voor de Amerikaanse cryptomarkten nadert een politieke deadline in het Congres nu banken druk uitoefenen op wetgevers en toezichthouders om te voorkomen dat stablecoin-bedrijven beloningen aanbieden die lijken op rente op deposito’s.
De strijd is een van de centrale onopgeloste vragen in de crypto-agenda van Washington geworden. Het gaat erom of dollar-gekoppelde digitale tokens gefocust blijven op betalingen en afwikkeling, of functies krijgen die ze concurrerender maken met bankrekeningen en geldmarktfondsen.
Het wetsontwerp voor de marktstructuur van de Senaat, bekend als de CLARITY Act, is tot stilstand gekomen nadat de onderhandelingen over de zogenaamde stablecoin yield waren mislukt.
Deelnemers uit de sector en lobbyisten zeggen dat eind april of begin mei het praktische venster zal vormen voor het wetsvoorstel om in beweging te komen als het een realistische kans wil hebben voordat de kalender voor het verkiezingsjaar strakker wordt.
CRS scherpt de juridische kwestie aan
Congressional Research Service heeft de kwestie nauwer ingekaderd dan de publieke strijd eromheen.
In een 6 maart rapportCRS zei dat de GENIUS Act emittenten van stablecoins verbiedt rechtstreeks rendement te betalen, maar mogelijk niet volledig de status regelt van wat zij een ‘driepartijenmodel’ noemde, waarin een tussenpersoon zoals een beurs tussen emittent en eindgebruiker staat.
CRS zei dat de wet ‘houder’ niet duidelijk definieert, waardoor er ruimte is voor discussie over de vraag of tussenpersonen nog steeds economische waarde kunnen doorgeven aan klanten. Die dubbelzinnigheid is een van de belangrijkste redenen geworden waarom banken willen dat het Congres de kwestie opnieuw bespreekt in het bredere wetsontwerp over de marktstructuur.
Banken zeggen dat zelfs beperkte beloningen van stablecoins een sterkere concurrent voor deposito’s kunnen maken, vooral bij regionale en gemeenschapskredietverstrekkers.
Cryptobedrijven beweren echter dat prikkels die verband houden met betalingen, portemonneegebruik of netwerkactiviteit digitale dollars zouden helpen concurreren met oudere betalingsrails en hun rol in de reguliere financiële wereld zouden kunnen vergroten.
Die splitsing weerspiegelt ook verschillende opvattingen over wat stablecoins worden.
Als wetgevers ze vooral als betaalinstrumenten behandelen, wordt de logica voor strengere limieten voor beloningen sterker. Als wetgevers ze echter zien als onderdeel van een bredere verschuiving in de manier waarop waarde zich via digitale platforms verplaatst, wordt het argument voor beperkte prikkels gemakkelijker te maken.
Bankgroepen hebben er bij wetgevers op aangedrongen om wat zij een maas in de wet noemen, te dichten voordat beloningsstructuren zich op grotere schaal verspreiden. Ze zeggen dat het toestaan van beloningen op ongebruikte saldi de migratie van deposito’s naar de banken zou bevorderen, waardoor een belangrijke financieringsbron voor leningen aan huishoudens en bedrijven zou afnemen.
Standard Chartered schatte in januari dat stablecoins tegen eind 2028 zo’n 500 miljard dollar uit Amerikaanse bankdeposito’s zouden kunnen halen, waarbij kleinere kredietverstrekkers met de grootste druk te maken zouden krijgen.
De banksector heeft ook geprobeerd wetgevers te laten zien dat dit standpunt de steun van de consument in zich draagt. De American Bankers Association (ABA) onlangs gepubliceerd de resultaten van een Morning Consult-enquête over stablecoins, fintech-innovatie en regelgevingsvoorkeuren.
Volgens het onderzoek zeiden de respondenten met een marge van 3 tegen 1 dat ze het eens waren met het congresverbod op stablecoin-beloningen als de vraag het vooruitzicht opriep van verminderde middelen die beschikbaar zijn voor banken om in de gemeenschap te lenen en de economische groei te ondersteunen. Met een marge van 6 tegen 1 zeiden de respondenten dat de stablecoinwetten voorzichtig moeten zijn en stappen moeten vermijden die het bestaande financiële systeem, met name de gemeenschapsbanken, zouden kunnen ondermijnen.
Cryptobedrijven hebben zich echter teruggetrokken door te stellen dat banken hun financieringsmodel proberen te beschermen door de concurrentie van digitale dollars te beperken.
Voorstanders uit de sector, waaronder Brian Armstrong, CEO van Coinbase, hebben betoogd dat uitgevers van stablecoins onder strengere reservevereisten opereren dan banken op grond van de GENIUS Act, die vereist dat uitgegeven stablecoins volledig worden gedekt door contant geld of kasequivalenten.
Het volumeverhaal heeft de inzet in Washington verhoogd
De omvang van de markt heeft ervoor gezorgd dat het beloningsconflict moeilijker af te doen is als een nicheargument.
Boston Adviesgroep geschat dat slechts ongeveer $4,2 biljoen van ongeveer $62 biljoen aan bruto stablecoin-overdrachtsvolume vorig jaar de reële economische activiteit vertegenwoordigde, na het elimineren van bots, uitwisselingsstromen en andere interne bewegingen.
Deze kloof tussen het totale volume en het onderliggende economische gebruik verklaart mede waarom het debat over beloningen steeds belangrijker is geworden.
Als stablecoins grotendeels een vereffeningsinstrument voor de handel en de marktstructuur blijven, zullen wetgevers het misschien gemakkelijker vinden om ze als betaalinstrument in te sluiten. Als beloningen hen helpen een veelgebruikte opslagplaats voor contant geld in consumentenapps te worden, zou de druk op banken sneller kunnen toenemen.
Als gevolg hiervan probeerde het Witte Huis eerder dit jaar een compromis te sluiten dat enige beloningen mogelijk zou hebben gemaakt in gevallen van beperkt gebruik, zoals peer-to-peer-betalingen, terwijl rendementen op inactieve holdings uitgesloten waren. Crypto-bedrijven accepteerden dat raamwerk, maar banken verwierpen het, waardoor de besprekingen in de Senaat in een impasse achterbleven.
Maar zelfs als het Congres niets doet, kunnen toezichthouders de weg naar beloningsstructuren nog steeds beperken.
In een voorgestelde regel om implementeren Volgens de GENIUS Act zei het Office of the Comptroller of the Coin (OCC) dat het zou veronderstellen dat een emittent feitelijk verboden rendement betaalt als het een aangesloten of gerelateerde derde partij financiert die vervolgens rendement betaalt aan houders van stablecoins.
Dat geeft aan dat de regering kan proberen de kwestie te controleren door middel van regelgeving als de wetgevers er niet in slagen een wetgevende oplossing te vinden.
Het Congres heeft weinig tijd
Het gevecht heeft nu twee sporen. Het Congres debatteert over de vraag of de zaak in de wet moet worden geregeld, terwijl toezichthouders bezig zijn te bepalen hoe ver bedrijven kunnen gaan onder de wet die al in de boeken staat.
Voor het wetsvoorstel van de Senaat is de kalender zelf een bron van druk geworden.
Alex Thorn, hoofd onderzoek bij Galaxy Digital, schreef op X:
“Als Clarity eind april niet door de commissie komt, wordt de kans op doorgang in 2026 extreem laag. Dit moet begin mei in de Senaat terechtkomen. De spreektijd raakt op en de kansen worden elke dag kleiner.”
Thorn uitte ook zijn voorzichtigheid over de kansen op een doorbraak, zelfs als het beloningsgevecht is opgelost, door te zeggen:
“De opvatting op dit moment is dat het geschil over stablecoin-beloningen de Clarity Act tegenhoudt. Maar zelfs als er een compromis wordt bereikt over beloningen, zijn er zeer waarschijnlijk andere hindernissen.”
Die uitdagingen kunnen regelgeving omvatten die betrekking heeft op de gedecentraliseerde financiële sector, de bevoegdheden van toezichthouders of ‘zelfs ethiek’, zei Thorn.
De kwestie van de crypto-regulering zal waarschijnlijk een groter politiek strijdtoneel worden in de aanloop naar de tussentijdse verkiezingen in november. Dat voegt nog een extra laag urgentie toe aan de huidige impasse, omdat een uitgesteld wetsontwerp zou moeten concurreren met een drukkere politieke agenda en een moeilijker wetgevingstraject.
Voorspellingsmarkten weerspiegelen deze verschuiving in het sentiment. Begin januari schatte Polymarket de doorgangskans op 80%. Na recente tegenslagen, waaronder Armstrong die de huidige versie van het wetsvoorstel onwerkbaar noemde, kwamen de kansen dichter bij de 50%.
Gegevens uit Kalshi laat zien dat het wetsvoorstel vóór mei slechts een kans van 7% heeft en vóór het einde van het jaar een kans van 65%.
Een mislukking zou meer aan de toezichthouders en de markt overlaten
De gevolgen van falen reiken verder dan het huidige dispuut over beloningen. De CLARITY Act is bedoeld om te definiëren wanneer crypto-tokens effecten, grondstoffen of anderszins zijn, en om een duidelijker juridisch kader te bieden voor hoe er toezicht wordt gehouden op de markt.
Als het wetsvoorstel blijft hangen, zou de sector afhankelijker blijven van begeleiding, regelgeving en toekomstige politieke omzet.
Dat is een van de redenen waarom marktdeelnemers zich zo zwaar op het lot van het wetsvoorstel hebben geconcentreerd. Bitwise CIO Matt Hougan betoogd eerder dit jaar dat de Clarity Act de huidige pro-crypto-regelgeving in wetgeving zou verankeren. Zonder dit, zo zei hij, zou een toekomstige regering het huidige beleid kunnen terugdraaien.
Hougan schreef dat als het wetsvoorstel mislukt, crypto een ‘show me’-periode zou ingaan en drie jaar de tijd zou hebben om zichzelf onmisbaar te maken in het dagelijkse leven van gewone Amerikanen en de traditionele financiële sector.
In die visie zouden toekomstige winsten minder afhankelijk zijn van de prijsstelling van investeerders in een duurzame overwinning op wetgevend gebied, en meer van de vraag of stablecoins, tokenized assets en aanverwante producten een bredere adoptie in de echte wereld kunnen bewijzen.
Dat creëert twee verschillende paden voor de markt. Passage zou ertoe kunnen leiden dat beleggers de groei van stablecoins en tokenisatie eerder inprijzen. Een mislukking zou de toekomstige groei afhankelijker kunnen maken van adoptie en meer blootstaan aan scepticisme over de vraag of de huidige steun van Washington de volgende wending in de politiek zal overleven.
Voorlopig is de volgende zet aan Washington. Als senatoren dit voorjaar het wetsontwerp inzake de marktstructuur nieuw leven kunnen inblazen, kunnen wetgevers nog steeds bepalen hoe ver stablecoins kunnen gaan in het delen van waarde met gebruikers en hoeveel van het bredere crypto-raamwerk in de wet kan worden vastgelegd. Als ze dat niet kunnen, lijken de toezichthouders bereid om tenminste een deel van die grens zelf te trekken.
Hoe het ook zij, de kwestie reikt nu verder dan de vraag of stablecoins deel uitmaken van de financiële sector. De strijd is verschoven naar de manier waarop ze daarin zullen functioneren, en wie betaald krijgt naarmate ze groeien.